Hayatta bazı kapılar vardır; açılması için anahtar gerekmez. Biraz anlayış, biraz cesaret ve en önemlisi de fırsat gerekir.

Bazen bir insanın önündeki en büyük engel bedeni değildir. Asıl engel, insanların onun hakkında verdiği kararlardır.

Yapamazsın.

Senin için zor.

Bunu nasıl başaracaksın?

Bu cümleler belki bir saniyede söylenir ama bir insanın içinde yıllarca yankılanabilir.

Oysa biz engelli bireyler acınmak istemiyoruz. Bizim ihtiyacımız olan şey, başkalarının bizim yerimize sınır çizmesi değil; kendi sınırlarımızı kendimizin belirleyebilmesidir.

Çünkü bir insanın tekerlekli sandalye kullanması onun hayal kurmasına engel değildir. Bir elinin yeterince güçlü olmaması onun kalem tutmasına engel değildir. Konuşmasının farklı olması, söyleyeceklerinin değersiz olduğu anlamına gelmez.

Ben de hayatım boyunca bazı kapıların kapandığını gördüm. Ama her kapanan kapının karşısına başka bir hayal koydum.

Kalemime sarıldım.

Şiirler yazdım.

Kitaplar çıkardım.

İnsanlara ulaşmaya çalıştım.

Çünkü öğrendim ki bazen bir kapının açılmasını beklemek yerine, kendi yolunu çizmek gerekiyor.

Fakat burada önemli bir gerçek var:

Herkes kendi yolunu tek başına açmak zorunda kalmamalı.

Toplum olarak bizim görevimiz, insanların önüne yeni engeller koymak değil; var olan engelleri azaltmaktır.

Bir iş başvurusunda sadece engeline bakmamak…

Bir etkinlikte erişilebilirliği düşünmek…

Bir insanın fikrini dinlemeden onun yapamayacağına karar vermemek…

Bir çocuğa “Sen yapamazsın.” demek yerine “Nasıl yapabileceğini birlikte bulalım.” diyebilmek…

İşte gerçek destek budur.

Çünkü bazen bir insanın hayatını değiştiren şey büyük bir yardım değildir.

Bazen sadece bir kişinin ona inanmasıdır.

Ben inanıyorum ki hiçbir insanın hayalleri, bedeninin sınırlarıyla ölçülmemeli.

Hiçbir çocuğun geleceği, insanların önyargıları tarafından belirlenmemeli.

Hiçbir engelli birey, sadece engeli nedeniyle daha azına razı olmak zorunda bırakılmamalı.

Biz ayrıcalık istemiyoruz.

Eşit fırsat istiyoruz.

Biz acınmak istemiyoruz.

Anlaşılmak istiyoruz.

Bizim yerimize karar verilmesini istemiyoruz.

Kendi kararlarımızı kendimiz vermek istiyoruz.

Ve en önemlisi…

Biz kapıların yüzümüze kapanmasına alışmak istemiyoruz.

Çünkü bazı kapılar yüzümüze değil, doğrudan hayallerimize kapanıyor.

O kapıları açmanın anahtarı ise hepimizin elinde:

Önyargıyı bırakmak, fırsat vermek ve insanı önce insan olarak görmek.

Ve unutmayalım

Bize kapıları açın demiyoruz… Sadece hayallerimizin önüne kapı koymayın. Çünkü biz engellerimizle değil, hayallerimizle hatırlanmak istiyoruz.