Hava Durumu
Türkçe
English
Русский
Français
العربية
Deutsch
Español
日本語
中文
Türkçe
English
Русский
Français
العربية
Deutsch
Español
日本語
中文

Bir Annenin Yüreğinde Üç Ayrı Mezar, Üç Ayrı Hasret…

Yazının Giriş Tarihi: 17.11.2026 10:00
Yazının Güncellenme Tarihi: 17.11.2026 10:01

Bazı anneler vardır, evlatlarının geleceğini hayal eder. Bazı anneler ise evlatlarının mezarına çiçek bırakırken kendi hayallerini de toprağa gömer.

Artvin'den bir kadın bana ulaştı. Önce tek bir cümle söyledi:

“Belki kızlar ve kadınlar okur… Belki biri beni anlar.”

Ardından hayatının en ağır hikâyesini anlattı.

O cümlenin içinde ne kadar büyük bir yalnızlık, ne kadar derin bir acı saklıydı, anlatmak gerçekten zordu.

Üç evladı vardı. Üç ayrı dünya, üç ayrı umut, üç ayrı gelecek…

Ancak hayat, ona hiçbir annenin yaşamak zorunda kalmaması gereken acıları peş peşe yaşattı.

İLK AYRILIK: 13 YAŞINDAKİ SELİM

İlk olarak 13 yaşındaki oğlu Selim'i kaybetti.

Selim henüz çocuktu. Önünde yaşayacağı koca bir hayat, kuracağı hayaller, okuyacağı kitaplar ve büyüyeceği yıllar vardı. Annesinin elini tutacağı, okuldan eve koşarak geleceği nice güzel gün onu bekliyordu.

Ama bir kaza, bütün bu hayalleri yarım bıraktı.

Bir anne için evladının ardından kalan boşluğu hangi kelime doldurabilir?

Bir odanın kapısını açıp onun eşyalarını görmek, fotoğraflarına bakmak, adını duyduğunda yüreğinin sızlaması… Bir daha sesini duyamayacağını bilmek…

Selim'in ardından evin içindeki çocuk seslerinden biri sustu. Fakat annesinin yüreğindeki özlem hiç susmadı.

BEŞ YIL SONRA GELEN İKİNCİ ACI: NİLGÜN

Aradan beş yıl geçti.

İnsan zamanla yaraların kapanacağını düşünür. Oysa bazı yaralar kapanmaz; insan yalnızca o acıyla yaşamayı öğrenmeye çalışır.

Bu kez hayat, 18 yaşındaki kızı Nilgün'ü annesinden aldı.

Nilgün daha hayatının başındaydı. Gençliğinin en güzel yıllarındaydı. Belki annesiyle paylaşacağı sırları, birlikte kuracağı hayalleri, gidecekleri yerler vardı.

Belki bir gün annesine sarılıp onu ne kadar sevdiğini söyleyecekti.

Ama bir kalp krizi, bütün bu hayalleri yarıda bıraktı.

Düşünün…

Bir anne, henüz ilk evladının acısını yüreğinde taşırken ikinci kez aynı karanlığa sürükleniyor.

Bir zamanlar üç çocuğunun sesinin yankılandığı evde şimdi derin bir sessizlik var.

İnsan böyle bir acının karşısında ne söyleyebilir? Hangi teselli, bir annenin kaybettiği evladının yerini doldurabilir?

ÜÇÜNCÜ AYRILIK: 27 YAŞINDAKİ SUDE

Ve ne yazık ki bu hikâye burada da bitmedi…

Üçüncü evladı Sude, 27 yaşındaydı. Hayatının baharında, yaşayacağı daha nice güzel gün varken kanser hastalığı nedeniyle hayata veda etti.

Bir anne düşünün…

Bir evladını kazada, birini kalp krizi nedeniyle, diğerini ise kanser hastalığı yüzünden kaybetmiş.

Üç evlat…

Üç ayrı hatıra…

Üç ayrı fotoğraf…

Üç ayrı mezar…

Ve hepsini aynı yürekte taşıyan bir anne.

Belki geceleri çocuklarının fotoğraflarına bakıyor. Belki bayram sabahlarında kapının çalmasını bekliyor. Belki kalabalıkların içinde tanıdık bir ses duyacağını sanıyor.

Belki de bazen mutfağa girip üç evladının artık o sofraya oturamayacağını hatırlıyor.

Dışarıdan bakıldığında hayat devam ediyor. İnsanlar gülüyor, konuşuyor, işlerine gidiyor. Ancak bazı insanların içinde hiç dinmeyen bir fırtına kopuyor.

BİR ANNENİN ACISINA HANGİ SÖZ ÇARE OLABİLİR?

Bu anneye ne söylenebilir ki?

“Zaman her şeyin ilacıdır” diyebilir miyiz?

Hayır…

Çünkü bazı kayıpların ilacı yoktur. Bazı özlemler geçmez, bazı yaralar kapanmaz. Bir anne için evladının yokluğu, yıllar geçse de kalbinin en derin yerinde yaşamaya devam eder.

Bu hikâyeyi kaleme alırken bir kez daha düşündüm: Biz bazen birbirimizin acısını görmeden, anlamadan yaşıyoruz. Bir insanın yüzündeki gülümsemenin ardında nasıl bir hayat saklı olduğunu bilmiyoruz.

Belki bu yazıyı okuyan bir kadın, bir anne ya da bir evlat kendinden bir parça bulacak.

Ben bu annenin hikâyesini acındırmak için değil, anlaşılmasına vesile olmak için yazıyorum.

Çünkü bazen bir insanın ihtiyacı olan tek şey, karşısında kendisini gerçekten dinleyen birinin bulunmasıdır.

Bu anne üç evladını kaybetti. Ama onlara duyduğu sevgiyi, anneliğini ve özlemini kaybetmedi.

Selim, Nilgün ve Sude…

Üç isim, üç ayrı hatıra, bir annenin yüreğinde hiç bitmeyecek üç büyük hasret…

Allah hiçbir anneye evlat acısı yaşatmasın.

Ve unutmayalım:

Bir annenin gözyaşını gördüğünüzde hemen teselli etmeye çalışmayın. Bazen sadece yanında durun, elini tutun ve onu dinleyin.

Çünkü bazı acılar teselliyle geçmez. Bazı yaralar sözlerle kapanmaz.

Bazen bir annenin ihtiyacı olan tek şey, acısının gerçekten anlaşılmasıdır.

Not: Bu yazıda annenin ve ailesinin mahremiyetini korumak amacıyla isimler değiştirilmiştir. Anlatılan hayat hikâyesinin özü korunmuştur.

Yorum Ekle
Gönderilen yorumların küfür, hakaret ve suç unsuru içermemesi gerektiğini okurlarımıza önemle hatırlatırız!
Yorumlar (0)
Yükleniyor..
logo
En son gelişmelerden anında haberdar olmak için 'İZİN VER' butonuna tıklayınız.