Bugün bir okulda zil çaldı…

Ama bu kez teneffüse değil, ölüme çağırdı…

Sıralar yerinde…

Ama oturan yok…

Tahtada yarım kalmış bir konu var…

Ama anlatan da yok, dinleyen de…

Bugün bir öğretmen yere düştü…

Belki son nefesinde “korkmayın” dedi…

Belki kendini siper etti çocuklara…

Ama biz onu bir haber başlığına gömdük…

Çocuklar öldü bugün…

Adı “gelecek” olan çocuklar…

Oyun oynaması gereken eller toprağa karıştı…

Gülmesi gereken yüzler sustu…

Ve en ağır olanı…

Tetiği çeken de bir çocuktu…

Söyleyin şimdi…

Bu nasıl bir karanlık?

Bu nasıl bir çürüme?

Biz ne zaman bu kadar insanlıktan çıktık?

Bir çocuğun eline kalem yerine nefret veriliyorsa,

Bu sadece bir kişinin suçu değildir…

Bu, susan herkesin utancıdır…

Bugün bir anne evladını bekliyor…

Ama o kapı artık hiç çalmayacak…

Bir baba ayakta durmaya çalışıyor…

Ama içi çoktan yıkıldı…

Ve biz…

Yine unutacağız…

Yine susacağız…

Yine bir sonraki felaketi bekleyeceğiz…

Ama şunu unutmayın…

Bugün o okulda sadece insanlar ölmedi…

İnsanlık, gözlerimizin önünde katledildi.

Allah rahmet eylesin, mekânları cennet olsun.