Bize “engelli” diyorsunuz.

Kolayınıza geliyor, değil mi?

Tek bir kelimeyle hayatımızı özetlediğinizi sanıyorsunuz.

Ama gerçek şu:

Biz engelli değiliz.

Siz, bizi engelliyorsunuz.

Kaldırımlarınız bize kapalı.

Binalarınız bize uzak.

Sisteminiz bizi yok sayıyor.

Sonra dönüp yüzümüze bakmadan “yazık” diyorsunuz.

Asıl yazık olan ne biliyor musunuz?

Sizin bu rahatlığınız.

Çünkü biz her gün mücadele ediyoruz.

Siz ise sadece izliyorsunuz.

Hatta çoğu zaman görmezden geliyorsunuz.

Bir insanı engelli yapan bedeni değildir.

Onu engelleyen, fırsat vermeyen, anlamayan zihniyettir.

Bizi hayattan koparan şey eksiklik değil,

eşitsizliktir.

Ama siz bunu görmek istemiyorsunuz.

Çünkü görmek, sorumluluk gerektirir.

Anlamak, değişmek demektir.

Ve siz değişmekten kaçıyorsunuz.

Şunu artık açıkça söyleyelim:

Bizim sorunumuz bedenimiz değil.

Bizim sorunumuz,

bizi yok sayan,

bizi küçümseyen,

bizi susturmaya çalışan bir anlayıştır.

Ama şunu da bilin:

Biz susmayacağız.

Çünkü biz engelli değiliz.

Biz, sizin kurduğunuz bu düzen içinde

engellenmiş insanlarız.

Ve o düzen değişene kadar

konuşmaya devam edeceğiz.