Kimse Göründüğü Kadar Güçlü Değil

Herkes ayakta duruyor gibi…

Ama çoğu insan sadece düşmemeye çalışıyor.

Bir tebessümün arkasına saklanan yorgunluklar var.

“İyiyim” kelimesine gizlenen kırgınlıklar…

Kimse kimsenin içini gerçekten bilmiyor.

Geceleri herkes kendi sessizliğiyle yüzleşiyor.

Kimi geçmişine takılı kalmış,

kimi değer görmediği yerlere kırılmış,

kimi de sadece anlaşılmak istiyor.

İnsan en çok,

derdi küçümsendiğinde susar.

En çok,

“abartıyorsun” denildiğinde içine kapanır.

Oysa herkesin taşıdığı yük

kendi omzuna ağırdır.

Dışarıdan küçük görünen bir yara,

içeride koca bir sızı olabilir.

Belki de bu yüzden

birine iyi davranmak,

sandığımızdan çok daha büyük bir şeydir.

Çünkü bazen bir cümle hayat kurtarmaz…

ama bir insanı hayata yeniden bağlayabilir.

Ve unutma…

Güçlü görünenlerin bile

kimseye göstermediği bir kırık tarafı vardır.