Hayat bazı insanlara uzun ve zorlu yollar çizse de, azim ve çalışkanlık o yolları başarı hikâyesine dönüştürebilir. Orhan Bey’in hayatı da tam böyle bir hikâyeydi.

Orhan Bey, ilkokul ve ortaokul eğitimini Tavas’ta tamamladı. Daha sonra Denizli Öğretmen Okulu’nda okuyarak öğretmen oldu. İlk görev yeri Samsun’du. Genç yaşta başladığı öğretmenlik mesleği ona sadece bir meslek değil, aynı zamanda hayat arkadaşını da kazandırdı. Samsunlu bir hanımefendiyle evlendi ve mutlu bir yuva kurdu.

Birkaç yıl sonra tayini Denizli Ticaret Lisesi’ne çıktı. Öğretmenliğini sürdürürken okulun kantinini işletmeye başladı. Bu iş onun için yabancı değildi. Çünkü çocukluğu Tavas’ta babasının bakkal dükkânında geçmişti. Yaz tatillerinde, hafta sonlarında dükkânın başına geçer, babası ise marangozluk yapmak için köylere yevmiyeli işe giderdi. Daha küçük yaşlarda ticareti, müşteriyle ilgilenmeyi ve çalışmanın değerini öğrenmişti.

Kantin işletmeciliği zamanla ona yeni ufuklar açtı. Çevresindeki arkadaşlarıyla birlikte kooperatif evleri yapımına girişti. İnşaat sektöründe önemli işler gerçekleştirdiler. O yıllarda eşi de PTT’de, halk arasında “telsizci” denilen bölümde görev yapıyordu. Daha sonra görevinden ayrılarak muhasebe bürosu açtı ve başarılı bir iş hayatı sürdürdü.

Orhan Bey ise durmak bilmiyordu. İnşaat işlerinden sonra ortaklarıyla birlikte Denizli’de bir halı fabrikası kurdu. Fabrikada üretilen halılar özellikle Türkiye’ye gelen yabancı turistlere satılıyordu. Misafirler fabrikada ağırlanıyor, dokuma tezgâhları ve boyahaneler gezdiriliyor, Türk halıcılığı tanıtılıyordu. İşler kısa sürede büyüdü.

Yıllar geçtikçe Orhan Bey artık sadece bir öğretmen değil, Denizli’nin tanınan iş insanlarından biri olmuştu. Denizli’de, Didim’de ve İstanbul’da gayrimenkulleri vardı. Ailesi refah içinde yaşıyordu. Eşinin kullandığı BMW, oğlunun BMW’si ve kendisinin Mercedes’i, ulaştığı başarının sadece görünen yüzüydü.

Ancak hayatın hesabı bazen insanın hesabına uymaz.

Lise yıllarında, pansiyoner olarak kaldığı bir evde geçirdiği ağır bir rahatsızlığın izleri yıllar sonra ortaya çıktı. Kalp kapağındaki hastalık ilerleyince tedavi için İstanbul’daki Çapa Tıp Fakültesi’ne başvurdu. Uzun süre hastanede kaldı. Bu süreçte eşi ve çocukları İstanbul’daki evlerinde kalarak ona destek oldular.

Ne yazık ki bütün tedavilere rağmen Orhan Bey hayata tutunamadı.

Vefat haberi Denizli ve Tavas’ta büyük üzüntü oluşturdu. Cenazesine çok sayıda dostu, akrabası ve iş dünyasından insanlar katıldı. Sevenlerinin omuzlarında son yolculuğuna uğurlandı.

Orhan Bey’in ardından kurduğu büyük fabrika, yıllarca emek vererek oluşturduğu servet ve işleri eşi, oğlu ve ortaklarının elinde kaldı. Ancak onun gösterdiği titizlik ve çalışma disiplini sürdürülemedi. Birkaç yıl içinde fabrika eski gücünü kaybetti, bir zamanların büyük serveti yavaş yavaş eriyip gitti.

Orhan Bey’in hikâyesi, çalışkanlığın insanı nerelere taşıyabileceğini gösterdiği kadar, kurulan büyük emeklerin devam ettirilmesinin de en az onları kurmak kadar zor olduğunu anlatır. Geriye ise onu tanıyanların hafızasında; mütevazı bir öğretmenden başarılı bir sanayiciye dönüşen, çalışkanlığıyla örnek olmuş bir insanın hatırası kaldı.