1980 yılının Eylül ayında okuldan mezun oldum,aslında haziranda mezun olup çoktan göreve başlamış olacaktım ama kaderin beni taş medreseyi de göstereceği varmış, cezaevinde olduğumdan sınavlara girememiştim.Sınavlara cezaevinden gidip gelmek için savcılıktan izin istedim, normalde veriyorlardı ama zamanın Gümrük ve Tekel Bakanı şehit edildiği için ve Eskişehirli olduğu için izin çıkmadı;Ben de eylüldeki sınavlarda mezun oldum;iki yıl kadar bekletip atamaları yaptılar ama ben sakıncalıymışım o yüzden tayinim çıkmadı.

Boş oturacak değildim, o aralar hurdacılık ve salyangozculuk yaptım ama bunlar her zaman yapılırdı,dükkan açacak bir iş bulmalıydım.Rahmetli babamın bakır ev eşyası aldığı, sattığı bir adam vardı ve beni çok severdi.Bana bir gün ,"Sana bakır eşya vereyim(kazan,tencere, kaynatma vb.) bakırcı ol, sattıkça parasını verirsin kârı sana kalır."dedi.Çok sevinmiştim,gerçi o aralar bakırcılık yavaş yavaş bitiyordu ve sonucunu şimdi Kaleiçi'ndeki bakırcılar arastasında görüyorsunuz.Ben yine de dükkanı açacaktım zaten Tavas'ta babamın eşyalarıyla açtığım yarim yamalak bir dükkanım vardı.Bakırları yükleyip getirdim ve yerleştirdim,bir de levha yazdırıp girişe astım ve o levhayı dükkanı içeriği değişse bile indirmedim hâlâ da evde saklarım. BAKIRCI levhasına bakıp bakıp düşünüyordum,acaba iş olacak miydi vb diye.Satışı çok az olan bir sektörü ama şanslıydım çünkü Tavas'ta yeni evlenecek kızlara mutlaka bakır takım çanak.ibrik. bakraç vb. malzemeler alıyorlardı.Bazen bir hafta satış olmuyordu ve beni ümitsizliğe itiyordu bu iş ama olunca da güzel oluyordu.Sonraları eski bakırları da alıp takas etmeye başladım,yavaş yavaş bakır eşyayı azaltıp zücaciye geçtim.

Aradan yıllar geçmesine ve öğretmenlikten emekli olmama rağmen,yolda görenlerden bazılarının ,"BAKIRCI nasılsın?"demesi hoşuma gidiyor.Diyeceğim şu,ümitsizliğe kapılmayın,Allah bir kağıt kapanınca yeni kapılar açar ve böyle anılar ortaya çıkar.