Bir gün biraz kafamı dinlendirmek için bir ağacın dibine oturdum; bu tür durumlarda birisinin yanıma gelmesini hiç sevmem ve istemem çünkü o gün yaptıklarımın değerlendirilmesini yaparak bir gün sonra yapacak olduklarımın planını yaparım.

Yanıma 70 yaşlarında olduğunu tahmin ettiğim ama 80-90 yaşları arasında olduğunu öğrendiğim birisi oturdu, selam verdi. (Oturanın kim olduğunu biliyorum, adı bende saklı.) Başladı anlatmaya, anlattıkça anlattı ve günümüzün yarasını deşti. Anlattıklarından yola çıkarak ben de aşağıdaki şiiri yazdım.

Altı çocuğum var, Hepsi diyor evim dar. Birlikte yaşadık düne kadar, Allah hayırlı evlat versin.

Bir gün ölümü bulacaklar, Üç beş dakika ortalığı yıkacaklar, Bir de siyah gözlük takacaklar, Allah hayırlı evlat versin.

Sonra mal paylaşımına geçilecek, Eski defterler tek tek deşilecek, Dünya malı için kardeşten vazgeçilecek, Allah hayırlı evlat versin.

Ana buba giymatını zamanında bilin, Mal mülk yalan karsılıkşız sevin, Kara toprak olacak senin de evin, Allah hayırlı evlat versin.

(Bu arada bu kişi artık vefat etti, mekanı cennet olsun.)