Değerli okuyucularım bu sayı için köşe yazım hazır olduğu halde çok değerli dostum, kardeşim Hikmet Doruk dayısını kaybettiği için, onun yanında olmak adına köşemde onun sosyal medyadaki paylaşımına aynen yer veriyorum.Dayısının mekanı cennet olsun,Allah rahmet eylesin.Başınız sağ olsun kardeşim.

İki dayım vardı, biri kaldı ???? Çocukluğumuzun geçtiği dedemin İki katlı köy evinde, onun o güzel sesiyle kuran okuyuşunu duyunca anlardık Mehmet dayımın geldiğini. Yürürken kuran okurdu… Köyde kuran eğitimi için okumaya ilk gidenlerdendi… Yakışıklıydı. Gür siyah saçlarını tarakla taradıktan sonra, saçının ön tarafına bir tarak hareketi yaparak şekil verirdi. Ufacık bir çocuğun dayısına hayran bakışlarıyla severdik onu hepimiz. Köyden Acıpayam’a , Denizli’ye onun minibüsüyle gelip giderdi köy halkı. Köydeki ilk iki minibüsten biri dayımındı. İlk minibüs geldiğinde dayım bizi köy içinde gezdirirken kapısına çok yaslandığım için açılan kapıdan yola düşmüştüm… O minibüste dinlemiştim zamanın kasetlerini. Çocuklara o da kızmazdı rahmetli İbram dedem gibi. Çok bonkördü, eli açıktı. Yaşlandıkça konuşma tarzı çok özel bir hal almıştı, sadece onu tanıyanların anlayabileceği özel bir dil gibiydi. Adam gibi adamdı… Çocukluğumun bir kahramanı daha göçtü gitti. Mekanı cennet olsun.