Köylerde tarlaya,ovaya,bayıra giderken ekmek çıkını götürülürdü.Ekmek çıkının içinde 2-3 yufka ya da o hafta pazara gidildiyse bir somun bulunurdu.Çıkının bir ucunda düğüm varsa içinde mutlaka tuz bağlanmış olurdu.

Ekmeğin yanında katık olarak kuru peynir,suda pişmiş yumurta ve kaynamış patates,bir iki tane domates ve iki de acı biber bulunurdu.Tarlada akşama kadar kalınacaksa ekmek çıkınına ilaveten elde bir de yoğurt kesesi bulunurdu. Su ihtiyacını karşılamak için de bir tane selek bardağı ya da toprak bardak bulunurdu. O zamanlar buzdolabı olmadığından bu bardaklar suyu soğuk tuttukları için akşama kadar su soğuk dursun diye tercih edilirdi. Tarlaya varılınca bir armut dibi bulunarak yoğurt kesesi ve ekmek çıkının olduğu torba armudun dalına asılırdı; su dolu bardakların ağızları çam kozalığıyla kapatılıp ısınmasınlar diye üzerleri örtülürdü.

Yazın sıcağında epeyce çalıştıktan sonra dinlenmek için armut dibine gelinirdi. Çıkın açılıp yumurtalar,patatesler soyulurdu;bir yandan da yoğurt ezilirdi.Yoğurda su biraz fazla katılırdı ikindi yemeğinde de yetsin diye. Bazen de ocak yakılırdı ya da küçük tüp,gaz ocağı vb. yakılıp üstüne çay konurdu. Yemek yedikten sonra ağırlık basardı,armudun dibine uzanıverirdik; bir saat kadar kendimizden geçtikten sonra bizi bekleyen nohudu yolmak,arpayı biçmek ya da tütünü kırmak için başımıza mendil bağlayıp ya da bir şapka geçirip tarlanın ortasına dönerdik.

Radyoda çalan yanık türkülere katılıp dalar giderdik.İşten hiç yılmazdık çünkü bizi hayatı sevdiren küçük mutluluklarımız vardı. Yorgun bir günün akşamında köye gelen sinemaya gidenlerimiz de olurdu; pınar başında,çeşme başlarında,kuyu başlarında toplanıp sohbet edenlerimiz de olurdu. Nerede toplanırsak toplanalım vefa vardı,saygı ve sevgi vardı;sohbetlerimizde aşk vardı.

Bu tatları kaybettik, hiç olmazsa kıyıda köşede kalanlarına sahip çıkalım da geleneklerimiz solmasın,gelecek nesillerle kucaklaşsın.