Davazlılar eskiden eşeklerle, atlarla pazar pazar, köy köy dolaşıp gittikleri yerlerde köy odalarında kalırlarmış. Pazara gidenlerin içinde her meslekten kişiler varmış. Semerci Amat amca, Çerçi İsmail. Çelebi, Boncukçu Dede, Nalbantlar vb.

Çerçi İsmail amca ve kardeşi Hasan amca buralara giderken dört eşekle giderlermiş. Eşeklerin birinde satacakları çatal iğne, ilik, iğne iplik vb. olurmuş. Diğer eşekte keser, tara, balta vb. olurmuş. Rahmetlikler gittikleri yerlerde bunları hem satarlarmış hem de "Ocak yıkıldı, çatı akıyor. "vb. diye gelenlerin işlerini yapıp hem para kazanırlarmış hem de insanlara hizmet ederlermiş. Bunları ayrıntılı olarak bana aktaran Mustafa Çelebi o zamanlar çocukmuş ve eşeklerden birisinin arkasına binip onlarla gidermiş.

Davaz'dan buralara giden Davazlı esnaflar o zamanın şartlarında kalaycıların, istecilerin vb.nin kaldığı odalarda kalırlarmış, akşam olunca da bu odalarla ilgilenen kişiler sini içinde yemek getirilermiş.

Bu güzellikler şimdilerde kayboldu, odalar çoğu yerde yıkılmış veya sonları oynuyor. Bunun nedeni şimdilerde ulaşım kolay veya oteller veya kalma yerleri var ama bu yardımlaşmalar, misafirperverlikler artık yok ayrıca ekmeğini taştan çıkaran o güzel insanlar da arkalarında anılar bırakıp gittiler.