Bu ülkede bazı meslekler vardır, sadece yapılmaz; yaşanır. Çobancılık da onlardan biridir. Sabahın ilk ayazında uyanıp sürünün başına geçen çobanın mesaisi saatle ölçülmez. O mesai, gün doğmadan başlar; güneş batınca değil, yürek yorulunca biter.

Toprak konuşur aslında… Ama herkes duymaz. Yağmurun zamanında yağıp yağmayacağını, otun ne kadar biteceğini, hayvanın neye ihtiyacı olduğunu en iyi bilenler, o toprağın üzerinde ömrünü geçirenlerdir. Bir koyunun gözünden hastalığı anlayan, bir kuzunun yürüyüşünden dert sezen insanlar kolay yetişmez.

Çobanlık sabır işidir. Beklemeyi, susmayı, gerektiğinde yalnız kalmayı öğretir insana. Dağın başında geçirilen bir gün, bazen şehirde geçen bir yıldan daha öğreticidir. Kurtla kuşla, soğukla sıcakla mücadele eden çoban, aslında hayatla pazarlık eder.

Bugün şehirlerde beton yükselirken, kırsalda emek sessizleşiyor. Çobanın adı anılmıyor, emeği görülmüyor. Oysa soframıza gelen etin, sütün, peynirin ardında gece gündüz süren bir alın teri var. Sabah kahvaltısındaki bir lokma peynirin ardında, uykusuz geceler saklı.

Eskiden çobanlık babadan oğula geçerdi. Bir meslekten çok bir mirastı. Şimdi gençler haklı olarak soruyor: “Bu emek karşılığını buluyor mu?” Bulmalı… Çünkü üretimin olmadığı bir yerde ne bereket kalır ne de gelecek. Hayvancılık sadece bir sektör değil, bu toprakların hafızasıdır.

Bugün kırsalın sesi daha gür çıkmalı. Çobanın yüreği yalnız bırakılmamalı. Çünkü toprağı terk edersek, şehirler de bizi doyuramaz. Unutmayalım; üretmeyen toplum, tükettiği kadar güçlü değildir.

Toprağın dilini anlayanlara selam olsun…

Sürüsünü evladı gibi koruyanlara, sabrı meslek edinenlere selam olsun