Bugün unuttum... Anahtarımı değil, telefonumu değil...

Bazen kendimizi unutuyoruz.

Çocuğumuzun ilacını unutmuyoruz, randevusunu unutmuyoruz, okulunu, rehabilitasyonunu, raporunu unutmuyoruz.

Ama aynaya bakıp "Ben nasılım?" diye sormayı unutuyoruz.

Engelli bir çocuğun annesi, bakım veren bir baba, yaşlı anne babasına koşan bir evlat... Herkes birilerine yetişmeye çalışırken, en çok kendini geride bırakıyor.

Belki de bazen durup bir bardak çay içmek, derin bir nefes almak, gülümsemek de yapılacaklar listesinin en başında olmalı.

Bugün Dünya Unuttum Günü... Ben de kendime şunu hatırlatıyorum:

Kendini unutan insan, başkalarına da bir süre sonra eksik yetişir. Kendimize de en az sevdiklerimiz kadar değer vermeyi unutmayalım.