Özel çocuk anneleri için hastalık, yatağa uzanmak değil; hasta hâliyle bile ayakta kalmak zorunda olmaktır.

Özel çocuk anneleri için hastalık…

Sadece bir baş ağrısı, bir halsizlik değildir.

Onlar için hastalık, dinlenememektir.

İnsan hasta olduğunda uzanmak ister.

Gözlerini kapatıp bedenini susturmak…

Bir süre hayattan çekilmek ister.

Ama bizler için bu mümkün değildir.

Çünkü gözümüz kapansa da kulaklarımız hep açıktır.

Her an bir ses gelebilir, bir ihtiyaç doğabilir, bir kriz başlayabilir.

Bizim “hasta olma lüksümüz” yoktur.

Bir gün başım çatlarcasına ağrıyordu.

Biraz uyusam geçecekti belki… ama uyuyamadım.

Çünkü oğlum o gün her zamankinden daha huzursuzdu.

Yanına uzandım.

Ben dinlenmek istiyordum…

Ama o kendi dünyasında başka bir mücadele veriyordu.

Ellerini ısırıyor, kıyafetlerini yırtıyordu.

Ben ağrımı bastırmaya çalışırken, o bambaşka bir savaşın içindeydi.

Eşim eve geldiğinde artık gücüm kalmamıştı.

Bir ağrı kesici iğne yapıldı.

Ama o iğneden sonra bile toparlanmam saatler sürdü. Unutulmaz başka bir gün ;

Sezaryenle doğum yaptığım günü hatırlıyorum.Yanımda yakınlarım olsada..

Bir annenin günlerce yatması gerekir, değil mi?

Ama bizim hayatımızda “yatmak” yoktur.

Biz aslında iki ayrı bedeni tek bir bedende yaşarız.

Bir beden yorulurken, diğerini taşımaya devam ederiz.

Gün içinde yaptığımız her şey iki kişiliktir.

Bir banyo… iki kişi için.

Bir lokma… önce ona, sonra kendine.

Bazı özel çocuklar daha da ağır ..

Bir yudum suyu bile anne içirir, tuvaleti , diş fırçalama ,vb...

Oğlum 30 yaşında…

Ve ben hâlâ onu kendi ellerimle yıkıyorum.

Bazen biri çıkar:

“Sen biraz dinlen, ben bakarım,” der.

Ama dinlenemezsin ki…

Aklın orada kalır, kalbin orada atar.

Gözünü kapatsan bile için kapanmaz.

Çünkü sen sadece bir anne değilsindir…

Sen onun dünyasısındır.

Unutulmaz günler bitmiyor ki , işte başka bir gün daha;

Bir gün ameliyat olmam gerekiyordu.

Erteledim… hep erteledim.

Kendi sağlığımı geri plana attım.

Ama bedenin de bir sınırı var.

Denizli’ye sevk edildim.

Doktor bana sordu:

“Bu kadar neden bekledin?”

Sebebini söyledim.

Bir an sustu…

Sonra dedi ki:

“Merak etme… seni özel odaya alırım. Oğlun da yanında olur. Seni kısa sürede ayağa kaldırırım.”

Ve gerçekten öyle yaptı.

O gün o doktor sadece bir ameliyat yapmadı…

Bir annenin yükünü gördü.

Çünkü özel çocuk annesi…

Ağrıyı içine atar.

Yorgunluğu erteler.

Kendini unutur.

Ama asla durmaz.

Çünkü bilir ki…

O durursa, hayat durur.

Ama kimse dönüp şunu sormaz:

“Sen nasılsın?”

Oysa bazen en büyük destek, sadece şu cümledir:

“Bugün sen dinlen… ben ilgilenirim.”

Bizimkisi bir şikâyet değil.

Bu, bir ömrü iki kişilik yaşamanın hikâyesidir.

Ve bilin ki…

Özel çocuk anneleri hasta olmaz.

Sadece…

sessizce tükenir.